Haiku
Gastheer

interior intimo meo

Ik denk aan dagen en plekken waarop ik bijkans vervoerd werd door alle schoonheid die onze aarde ten toon spreidt, gratis en voor iedereen. Een wereld vol geuren en kleuren, velden geel koolzaad en blauwe orchissen in het strijklicht van een ondergaande zon. Vrolijk klaterend water in Asturiaanse valleitjes, het spel van zon en schaduw op Andalusische olijfhellingen,  stoffige verten van de Castiliaanse meseta. Maar waren de dagen in Galicië met mistflarden en regenbuien, wadend door modder en koeienstront, minder mooi? 

Ik denk aan eenzame stille sneeuwetappes door het Centraal Massief en hoe gastvrijheid van drie Franse moekes me daar doorheen loodste. Maar waren warme dagen met het Spaanse pelgrimslegioen niet even indrukwekkend?

Ik denk aan ontmoetingen met vriendelijke vreemden, aan onderkomens in stille kloosters, bij gezinnen, in primitieve refugio’s. Ik zie schitterende timpanen en kathedralen, maar ook schilderachtige ruïnes en bouwvallen. Voor alles is een plek onder de zon, er is een tijd van bloeien en er is een tijd van vergaan. Juist die eeuwige deining van landschappen en seizoenen is de charme van een camino die de wandelaar stap voor stap ondergaat.

Het antwoord op de vraag naar de mooiste plek is dus niet moeilijk. Die plek ligt diep in de pelgrim, in zijn binnenste binnen. Daar maakt het innerlijk oog de weg tot een wonder. Daar luistert het hart naar de geheimen van de stilte. Daar komt de pelgrim de verborgen bron op het spoor. Daar gaat hij zijn weg naar een einde dat geen einde kent.

System.String[]
Gedicht
Statistieken
Gebruikers
56
Artikelen
64
goldpharm.netbuy Cipro